Positively Bob is misschien wel het album dat ik het afgelopen jaar het meest heb gedraaid. Willie Nile mag dan ook niet ontbreken in de 12 Plays to Christmas. Nogmaals de keuze is subjectief en staat los van begrippen als de beste en de mooiste.

12PTXmas NileAan durf en energie heeft Willie Nile geen gebrek. Aan vakmanschap overigens ook niet. Op 4 oktober 2009 gaat het gordijn van Willem Twee in Den Bosch open en de Amerikaan kan de toeschouwers in de zaal tellen. Het zijn er nog geen 20. Nile telt af. Hij speelt alsof zijn leven er van afhangt, als in vol Shea Stadium, waar ik hem in 2003 voor het eerst zag, en verslapt geen moment. Na afloop van het optreden bedankt hij zijn publiek, niet alleen vanaf het podium maar gewoon in de gang, waar hij iedereen die het wil de hand schudt en zijn waardering uitspreekt voor het feit dat wij naar zijn show zijn gekomen.

Het optreden staat los van het album Positively Bob, maar het tekent wel de performer Willie Nile. Artistiek opgegroeid in Lower Manhatten, waar eind jaren '70 punk en folk nadrukkelijk aanwezig zijn. Nile laat zich als singer-songwriter door beide stromingen beïnvloeden. Net als door Bob Dylan, die hem met zijn keuze om in 1965 electrisch te gaan spelen wakker schudde.

Met zijn versies van The Times They Are A-Changin' (1964) en Blowin' In The Wind (1963) bewijst Nile opnieuw het gelijk van Dylan. Al doet hij het wel op zijn eigen manier en met liefde. Het is de sleutel tot het succes van het album. Nile heeft duidelijk gekozen voor zijn eigen favorieten, waaronder  Abandoned Love. Het nummer is geschreven in 1975 en door Dylan slechts een keer live uitgevoerd in een café op Bleecker Street in Greenwich Village. Wellicht was Nile er bij.

De 10 nummers op Positively Bob zijn in een paar dagen opgenomen, met een ontspannen directheid die zorgt voor een goed gevoel.  Een extra plus is de verstaanbare zang van Nile, waardoor het briljante van Dylan nog eens extra onder het voetlicht komt. Een waardig eerbetoon aan een moderne Shakespeare.